امروز رسما روز زنان بود و از همین رو می توان بسادگی به همه زنان جهان و زنان ایرانی تبریک گفت روزشان را و به همه مردان ایرانی تبریک گفت روز زن را که از برکت وجود زنان ایرانی جهان برای همه ایرانیان زیباتر و دلنشین تر شده است.

اما، گمان من بر این است که امسال، برای همه زنان ایرانی "سال زن" بود، سالی که در ساده ترین شکل، نگاه جامعه ایرانی، اعم از زنان و مردان به زن تغییر کرد. تغییری که در گرماگرم جنبشی عظیم و عمیق آغاز شده است و به گمان من ادامه خواهد یافت. این تغییر ضروری است، اگر باور داشته باشیم که مشکلات زن ایرانی، نه فقط در استبداد سیاسی یا قوانین ضد زن یا نظام سیاسی کنونی، بلکه در زندان تاریخ و فرهنگ و باورهای اجتماعی و نگاه مردسالار به همه چیز است. در این حالت، خواهیم دانست که جنبش سبز، فارغ از آنچه در خیابانها و در سطح سیاسی آن رخ داده است، در یک سال گذشته، نه فقط به اندازه یک سال، بلکه به اندازه دهها سال باورهای مردمان را در مورد زنان تغییر داده است.

حضور بی بدیل و گسترده زنان ایرانی در جنبش سبز، که در حقیقت با تحمیل " زندگی خواهی، ملایمت، نفی خشونت و برابری جنسیتی در همه صحنه های حضور اجتماعی" به جنبش دموکراسی ایران صورت گرفت، فضای اجتماعی ایران را به گونه ای تغییر داد که حالا دیگر همه مردمان در برابر عناصر فرهنگی ضد زن مقاومت می کنند و می دانند که هیچ تغییری در ایران جز در همراهی زنان و مردان صورت نمی گیرد. آنچه بیش از همه باعث خوشحالی است، تغییر در باورهای یک ملت است. باورهایی که نه فقط در میان مردان، بلکه در میان زنان نیز ریشه دارد.

باید با واژه های مذکری که هر شهامتی را با واژه " مردانگی" و " جوانمردی" و " پایمردی" معنا می کردند، خداحافظی کرد، زمانی که " ندا" دختری زیبا و هنرمند و خردمند، شاخص و جلوه جنبش آزادیخواهی یک ملت می شود. باید واژه مقاومت " مردانه" را به دور انداخت در سالی که زنان میهن مان گامی پیش تر از همه مردان، در زندان و دادگاه و محاکمه و جنگ برای حقوق یک ملت، آبروی همه ما شدند و افتخاری برای یک جامعه بزرگ و برابری خواه به دست آوردند. باید چشم هایمان را که به گرد و غبار هزار سال استبداد مردسالار آلوده است، بشوئیم، که در میدان آزادی، هیچ زنی برای جنگ با استبداد نیازمند به اجازه گرفتن از هیچ مردی نیست.

می گویم روز زن بر همه زنان میهنم مبارک باد، و می خواهم ببینید که گفتنش دشوار نیست اگر بگوئیم سال زن بر همه مردمان میهن مان مبارک باد. سالی که زنان میهن مان چشم در چشم نقاب پوشان چکمه پوش، از مردانی که زیر دست و پای لباس شخصی ها افتاده بودند، با چنگ و دندان دفاع کردند. سالی که زنان سبز سرزمینم، با چشمانی زیبا و نقابی سبز، انگشت پیروزی را جلوی دوربین گرفتند، تا به جهان نشان دهند که ایران سرزمین زنان زیبایی است که برای زیباتر شدن زندگی تلاش می کنند. سالی که دهها زندانی زن برای دفاع از حق خود و ملت به زندان رفتند. سالی که بسیاری از زنان کلام همسرزندانی شان شدند و وقتی زبان همسخن و همدل شان بریده شد، فریادی شدند تا سکوت مرگ را بشکنند. سالی که زنان در کنار مردان تبعید شدند، زخمی شدند، کتک خوردند و یک گام نیز عقب ننشستند.

افتخار می کنم که خواهرانم و دوستانم زنانی هستند که پا به خیابانهای ممنوع زندگی سیاسی گذاشتند و هیچ تصویری از جنبش سبز منتشر نشد، مگر آنکه زنان در آن حضور داشتند. افتخار می کنیم به ژیلا بنی یعقوب، شادی صدر، بهاره هدایت، شیرین عبادی، پروین اردلان، هنگامه شهیدی، مسیح علی نژاد، سیمین بهبهانی، فخرالسادات محتشمی پور، زهرا رهنورد، فائزه هاشمی و دهها و صدها زن دیگر ایرانی که بار جنبش سبز را به دوش کشیدند و نشان دادند که زنان نه بخش مهمی از جنبش آزادی ایران، بلکه خود جنبش اجتماعی ایران هستند.

زنان در جنبش سبز، آنسو و این سوی درهای زندان اوین ایستادند و تعریف زن خانه نشین را که یک تاریخ به یک ملت تحمیل کرده بود، تغییر دادند. یادمان نمی رود که در تمام روزهای دشواری که بهترین فرزندان کشورمان در زندان بودند، همسرشان، صدای آنان را به گوش مردم می رساند. مردانی که زنان شان زندانی بودند، یا زنانی که مردان شان زندانی بودند.

سالی که گذشت سال نامه های عاشقانه ای بود که نشان می داد پشت صحنه جنبش سیاسی، زندگی با تمام قدرت و استواری خود ایستاده است. زنان برخلاف همیشه استبداد، نه خدای شان را در پستوی خانه نهان کردند، نه عشق را در پستوی خانه نهان کردند. آنان صدای دوستت می دارم را برای همسران و همسفران خود آواز کردند. دهان هایی چنین عاشق را بوئیدن چاره نبود.

امروز روز زن بود و این روز بر زنان مبارک باد، امسال سال زن بود و این سال بر همه ایرانیان مبارک باد. هرگز نخواهم گفت سال به سال دریغ از پارسال، که سالی که گذشت، سال سپاس و احترام همه مردان به زنانی بود که زیر خروارها دروغ و فریب و ریا و قانون ضد زن و فرهنگ مردسالار دفن شده بودند و حالا دیگر همه هویت و حیثیت ما هستند. وقتی مجید توکلی را با چادر و مقنعه مقابل دوربین نشاندند، حکومت گمان می کرد که از این طریق او را تحقیر کرده است، نمی دانست که فردای آن روز همه مردانی که سالها رنج پوشش اجباری را در جامعه دیده بودند، با افتخار خود را همانند زنان خواهند کرد تا بگویند که دیگر تمام شد، دیگر شهامت و دانایی و مبارزه، با واژه های مذکر گفته نمی شود و زنان و مردان نه به عنوان دشمن، بلکه به عنوان اعضای موجودی به نام جامعه عمل می کنند.

نمی خواهم خود را فریب بدهم که استبداد مردسالار به این سادگی رفتنی است یا رفته است، یا حتما خواهد رفت. می خواهم بگویم که داستانی آغاز شده است که پایان آن برای زنان میهن مان زیبا خواهد بود. گاهی آغاز شدن خبر مهمی است، این خبر مهم را به یکدیگر بگوئیم.